06/06/2007
من و ايران من
اين ها فقط الفاظ و عبارات نيست . اين ها را قطعات ادبي نام نمي توان نهاد
اين ها چيزي نيست كه كهنه بشود، زيرا من اين ها را با خون دل نوشته ام
شعله اي كه از قلب ام برآمده و وجود مرا لرزانده ; ارتعاش به دست ام داده
قلم ام را بر كاغذ لغزانده و باعث به وجود آمدن اين قطعه ها شده است . يعني
آتشي مرا سوزانده و اين ها خاكستر منست كه از سوراخ قلم روي كاغذ نقش
بسته است . وگرنه من با نوشتن اين جمله ها مشق نويسنده گي نمي كرده ام
باري من اين ها را همه تنها به خاطر عشق ام ، تنها به خاطر ايران ام نوشته ام
بر مرمر سپيد
پس از من تا ايران زنده است بر مرگ من اشك مريزيد. با يك پرچم ايران
كفن ام كنيد و به سنگ مزارم بنويسيد
زير اين توده ي خاك ، ميان استخوان هائي كم و بيش پوسيده ، هنوز دلي به
عشق ايران مي تپد. پس اين جا تاملي كن و بر خفته به يادي منتي گذار
معبود من ايران ، ايمان من ايران ، خداي من ايران ، آري آري همه چيز من
ايران بود. - پس اگر مي خواهي براي آرامش روح من دعائي بخواني ، و
بدين گونه مرا تا زير بار سنگين معاصي خويش از پا در نيافتم نيروئي ببخشي ،
به عظمت ايران دعائي كن : بگو ((ايران پاينده باد!)) و بخواه كه ايران پاينده
بماند، تا چون خواستي بتواني كه براي پاينده گي ي ايران فداكاري كني
آري هميشه بگو ((پاينده باد ايران !))... با زبان بگو، با قلب بخواه ، و با عمل
بنما كه ايران را پاينده مي خواهي
احمد شاملو
11:30 Posted in شعر | Permalink | Comments (0) | Email this