ميان اينهمه كوير و كور و كر - دست_نوشته_هاي_واژه_كال

خود از تو بهتر ميدانستم

noreply@blogspirit.com (kavir) — Thu, 31 May 2007 07:30:00 +0200

خود از تو بهتر ميدانستم

كه نميتوانم آشناي تو باشم . . .

تو از من بهتر ميدانستي

چرا نتوانستم آشناي تو باشم . . .

زير باران شهوت

سوگند خوردي كه پس از باران خواهي ماند و كمان رنگينك را آرش وار به دستم ميسپري تا از شرق به غرب پروازش دهم

ولي خود ميدانستم

چتر تنم را به گوشه ايي مينهي رنگين كمان را به گدايي بذل ميكني .

مصيبت عجب است كه خود دانستم و خود دانستي

اي صد عجب از اين همه فهم و شعورمان كه اشرف مخلوق را از دست خدايي ناديده به عاريت گرفتيم

پس كنون است كه دانسته ها را به دار ميكشم تا نفسش را به بند كشم و نعشش را بر خر حمالي بنهم تا همه آن فرو مايگان بپرسند كه چرا تو اين چنيني ؟

واژه كال

ديگر شعر هايم را به تو تقديم نميكنم

noreply@blogspirit.com (kavir) — Thu, 31 May 2007 07:20:00 +0200

دیگر شعرهایم را به تو تقدیم نمیکنم

چرا که نفست را با کس دیگری تقسیم میکنی و برایش از گل يخ ميگويي . . .

باشد که خدایت را به صلیب کشم

خورشیدت را به تاریکترین شب یلدایی لعنت میکنم

آهنگت را در تاریکخانه فردا فراموش

بودنت را خلاصه مینویسم بر تن سنگ خارای قبر دختر چهارده ساله کودکی ام

در نگاهت قحبه ایی را نقاشی میکنم که در میان پاهایش آتشکده ایی خفته ، سکوت را عربده میکشد .

پستانهایت را در دهان سگ هرزه ایی مینشانم تا دیگر چون تویی جوانه نزند

هرگز نخواهم چو کبک خرامی در بیشه زار تنم رخنه کرده و چنگانت را در تنم فرو کنی و از زندگی ترنمی سر نهی

حال که شب از پس مژگانم میرسد و خوابی سرد تنم را به زیر میکشد از پس پنجره ام با تو ای بوف رویایی از انسان شدنم میگویم .

از انسانی که دریغ . . .

واژه كال

تقديم به باطبي عزيز

noreply@blogspirit.com (kavir) — Sat, 26 May 2007 08:25:00 +0200

بر بام تاريخ تا ابديت نامت را مينگارم

تا همگان بدانند تو از نسل آن سپيدار بلندي .

مردمكان شهرت سر به ديوار كوبان نامت را زجه ميزنند

با ديدن كتابهايت به ياد گذشته ايي ميافتم كه

در كنار بابا آب داد

آ غير آخر ا آخر

باغير آخر ب آخر

فرياد

خدايا خدايا تا انقلاب مهدي

خميني و نگهدار

از عمر من بكاه و

به عمر او بيافزايت رعشه بر اندامها ميسپرد

ولي هرگز ندانستي سبعيت آنچنان بر پيكرت تازيانه ميزند تا سميه ات خود را به شام غريباني سور دهد

با هر صدايي سميه ات را لمس ميكنم كه هراسان ميشود و بيچراغ انتظار ديدنت را مي كشد و در شب جز سياه نميبيند و روشنايي را در بوي تن تو ميجويد نه در تولد خورشيد چرا كه خورشي مرده است !

هر چند زندان را ديدن خوش صورتان و خوش سيرتان باور نيست

ولي

مرغان لاشخور تيغ جلاد را بر گلويت به نظاره مينشينند تا سپيده هرگز به چشمت نتابد

احمدم

بدان كه روزي دوباره ما هم در بهار ، پرواز پرستوهاي مشكين فام را به نظاره خواهيم نشست

آنروز كه ديگر براي شعر آزادي به دنبال قافيه نخواهيم گشت و

خاك تربت شاعر آزادي او كه همنام و هم كيشت بود را به رسم تبرك سرمه چشم ميكنيم

تا هرگز چشم بروي نامردان نگشاييم

با عنصر خوبي تجسمي از تو ميتراشم و همه را پيشكش گيسوان سپيد مادرت ميكنم

با نگاهم مهربانيهايت را خواهم ديد

و سكوتت فريادي است بر بلنداي قله شهامت . . .

واژه كال